Kronkels

Gelukkig heb ik mijn rust  wel weer gevonden en het debacle van de vervelende werkgeefster achter me gelaten. Met het moedeloos scrollen door vacaturebanken ben ik ook gestopt. Om de boel nog verder van me af te gooien heb ik alle vacature-apps van mijn telefoon gegooid dan kom ik tenminste ook niet in de verleiding om toch nog even te checken of er toevallig niet iets nieuws bij is gekomen.

En geloof me er zijn een hoop nieuwe vacatures, talloze keren per dag, alleen jammer dat het dan vacatures zijn die ik al tientallen keren voorbij heb zien komen en dat het dus eigenlijk allemaal fake is. De vacaturebank haalt  wel zo leuk overal de vacatures vandaan maar er zitten zoveel gesponsorde tussen en zo´n beetje alle uitzend- en detacheringsbureau´s zitten erbij, dat ik de moed iedere keer in mijn schoenen voelde zakken.  Dus radicaal gekapt met zoeken, het is nu toch komkommertijd, mijn zomervakantie is allang begonnen zullen we maar zeggen. Na de vakantie gaan we wel weer verder met zoeken.

Door me over te geven aan deze tijdelijke situatie heb ik nu de gelegenheid gewoon te genieten van het zomerse weer en van het feit dat ik alles op mijn gemakje kan doen, lekker in de tuin kan zitten lezen, receptjes kan uitzoeken en weer wat uitgebreider kan koken, het huishouden op mijn gemakje kan doen, leuke dingen kan doen, me weer bewuster van van alles ben, de magie weer kan voelen en vooral hier thuis voor mijzelf, de man en de zoon een fijne basis kan hebben.

Ik heb dus nu ook weer veel meer ruimte in mijn hoofd om over van alles na te denken, te filosoferen of over de dingen des levens na te denken. Daar word ik niet altijd even vrolijk van, soms is het gewoon teveel, trek ik me alles teveel aan, ga ik zo doemdenken dat ik er zelfs een beetje gedeprimeerd van word of overzie ik het allemaal totaal niet meer en is het leven weer één grote fikkende tyfushel, zoals ik dat op die momenten altijd heel hard roep. Mijn man weet dan altijd weer hoe laat het is…

Ik ga al die gedachten niet op papier of als tekst hier verwoorden. Praten is toch meer mijn ding. Erover schrijven kan ik niet, tenminste ik denk altijd dat ik dat niet kan, het zou denk ik veel te verwarrend en langdradig worden en daar wil ik niemand mee vermoeien. Ik schrijf er nu wel over maar heel veel dieper zal het niet gaan. Ik ga dan alles 73 keer herschrijven en vooral denken hoe alles op de lezer over komt en dan ga ik me daar druk om maken en dingen weer zo formuleren dat niemand me ergens op kan ¨pakken¨. En dat is dan ook gelijk weer de reden dat ik niet zo vaak blog als ik misschien wel zou willen.

Dat is overigens wel een rode draad in mijn leven heb ik opgemerkt. Het altijd maar twijfelen aan mezelf en het anderen niet tot last willen zijn met mijn gedachten en gevoelens. Een bepaalde onzekerheid hebben die ik (nog) niet goed kan definiëren. Ik kan er niet achter komen waar het vandaan komt.

Vooral in de opleiding mediumschap die ik volg kom ik mezelf steeds tegen en daarom vind ik het ook zo´n mooi pad om te bewandelen want ik krijg er wel steeds meer zelfinzicht van.  En dat terwijl het juist de bedoeling is met die andere dimensie, de spirituele- / zielen wereld, contact te maken. De afgelopen maanden had ik wel wat meer moeite om op mezelf en de spirituele wereld te vertrouwen omdat ik teveel in de ellende van dat moment zat. Dacht ik. Maar dat is dan helaas het brein weer dat de overhand neemt op waar je als mens vanuit je natuur/intuïtie eigenlijk allemaal, niemand uitgezonderd, toe in staat bent. Je hoeft alleen je ¨luikje¨  even open te zetten.

Overigens is het zo (het staat geschreven ik heb het niet bedacht) dat bijvoorbeeld onzekerheden, bepaalde issues of trauma´s uit je jonge(re) jaren weer dubbel en dwars (kunnen) terugkeren om je op deze weg naar de overgang, de nieuwe fase waar je naar toe gaat, te doen beseffen dat je daar mee kan en misschien wel  moet afrekenen of leren omgaan.  Interessant vind ik dat. En ik merk wel dat al mijn twijfels en onzekerheden inderdaad na jaren van niet aanwezig te zijn geweest de laatste jaren weer de kop op steken. Nu alleen nog ontdekken waar het vandaan komt… Ik werk eraan ;). En wie weet ga ik er wel eens uitgebreider over schrijven hier, over mijn kronkels.

Voorlopig hou ik het nog bij praten en vooral heel veel lezen. Ik ben de laatste tijd bijna het hele oeuvre van Paolo Coelho aan het lezen en alles wat die man (be)schrijft absorbeer ik als een spons en is zo ontzettend wat ik altijd al gevoeld en gedacht heb.

Trouwens, nu ik voor het publiceren van dit bericht alles nog eens een paar keer heb doorgelezen krijg ik weer wat meer inzicht.  Bloggen is net therapie, haha.  Ik zou namelijk het liefst veel zinnen willen herschrijven of weg willen laten vanwege het feit dat ik, besef ik nu,  naar de buitenwereld toe liever op de achtergrond blijf en mezelf niet kwetsbaar wil opstellen. Niet het achterste van mijn tong wil laten zien. Zelfs wel een beetje bang ben voor wat de lezer over mij zal denken. Het taalkundig ook allemaal nog een beetje moet kloppen en ik me dus suf redigeer, wat echt een afwijking is volgens mij. Kon ik maar in een keer vanuit mijn gevoel iets tikken en zonder al te veel gedoe op publiceren klikken. Wat heeft het überhaupt voor een zin om dit berichtje te publiceren… Maar moet dan alles zin hebben. Nee. Ik ga het gewoon doen… klik…

 

 

Advertenties

Een gedachte over “Kronkels

Je reactie wordt zeer op prijs gesteld!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.