Er is aan mijn pootje gezaagd

Inmiddels ben ik al weer dik een maand Toos Werkeloos, zonder uitkering overigens want daar doe ik niet aan. Ik ben nu even in between jobs en ga er van uit dat ik wel weer ergens aan de bak kom.

Weliswaar was ik ooit 8 jaar thuis als fulltime moeder (maatschappelijk gezien werkeloos) maar toen had ik een duidelijk doel en was ik nooit werk-loos. Nu ben ik dus thuis en heb ik niet zo veel doelen. De zoon van bijna 12 behoeft geen continue aandacht meer van mij als hij uit school komt, hij vermaakt zich wel. Mijn wasjes zijn op enig moment wel gewassen en gevouwen, het huis is wel gezogen en gedweild en de boodschapjes zijn wel weer in huis. En dan komt het moment wat nu…

Moedeloos vacaturesites door scrollen vooral. Al die hysterische vacatureteksten van die honderden recruiters en uitzendbureaus die over elkaar heen buitelen voorbij zien komen. Blegh. Iedere keer maar weer.  Ik wil, eigenwijs misschien, alleen maar vacatures van de werkgever zélf. En dat is spitten en zoeken, bijna als naar een speld in een hooiberg. Om moedeloos van te worden.

Waarom schrijf je je dan niet in bij een bureau zou je zeggen? Tja, het zit zo, ik kan en wil de controle om het zélf te regelen gewoon niet uit handen geven. Want dat is naar mijn ervaring wat er gebeurt zodra je bij een bureau bent ingeschreven. Je hebt het niet meer in eigen hand. Het is óf afwachten of er überhaupt een geschikte vacature voor je in het bestand aanwezig is óf het is vacatures aangeboden krijgen waar je helemáál geen affiniteit mee hebt en die je dan uit goed fatsoen niet kan weigeren, want je zoekt toch werk??? Zo´n blij ei van een intercedente die kirrend in je telefoon schalt dat ze zooooo´n leuke vacature heeft bij een bedrijf waarvan ik denk nee dank u. Dat komt pas als aller-aller-aller-laatste station, als we niets meer te vreten hebben ofzo. Het is niet zo dat ik koste wat het kost moet werken.  Nog niet in ieder geval. Tot die tijd ligt de focus toch vooral op praktische werktijden (voor mij en mijn gezinssituatie) en op een functie die me echt, echt aanspreekt. En naar mijn mening vind ik die alleen maar door zelf dus die touwtjes in handen te houden. Noem me maar eigenwijs en wat je wilt, dat scheelt me niks.

De eerste week na mijn laatste werkdag was ik alleen maar moe, moe, moe. Niet zo zeer van twee maanden fulltime werken maar vooral geestelijk moe. Van het wennen aan, het twijfelen aan mezelf en van het gevoel dat er aan mijn pootje gezaagd was. Aan het pootje van mijn zelfvertrouwen, mijn kunnen, mijn goede intenties om iets van die baan te maken. Dat besef kwam iedere keer weer. Je zou kunnen zeggen dat ik in die twee maanden tijd  een ieniemienie identiteitscrisis heb opgelopen. Niet heel fijn en ik weet dat ik daar zo overheen zou moeten kunnen stappen maar toch, het is gebeurd. Ik ben nou eenmaal de afgelopen jaren een veel gevoeliger en emotioneler persoon geworden en dat heeft me door deze ervaring ook wel weer flink aan het denken gezet en dus ook wat onzeker gemaakt.

Het heeft me doen beseffen dat ik misschien het secretaressevak helemaal niet meer wil uitoefenen.  Aan de andere kant trekt het me nog steeds wel aan. Het heeft me ook zeker doen beseffen dat ik op het gebied van het nieuwe digitale werken wel een stukje achterstand heb opgelopen. Die zou ik prima via een opleiding wel weer kunnen inlopen maar de vraag is of die  vrij kostbare opleiding, te betalen uit eigen zak, de investering wel waard is. Tussen de honderden vacatures die ik per dag langs scrol zie ik er een paar dat ik denk jaaaaa maar van het merendeel word ik niet blij en zakt de moedeloosheid me knoerthard in de schoenen.

Ik ben me op andere functies aan het beraden, waar ik normaal gesproken nooit over nagedacht zou hebben. Ik heb mijn visie wat verbreed zeg maar. Functies waarbij ik mijn werk- en levenservaring kan gebruiken en waarbij ambitie er niet meer zoveel toe doet. En part-time, dat is toch ook wel fijn.

Ik had een paar hele leuke gevonden en ik heb met die werkgevers gesproken maar helaas bleken de werktijden voor mij nogal onpraktisch en heb ik me weer terug getrokken. Het is in mijn situatie gewoon niet praktisch om van 9.00 tot 11.00 en van 15.00 tot 19.00 (op één dag) of in het weekend van 9.00 tot 13.00 te werken. Met een reistijd van 45 minuten.

Ach, uiteindelijk zal het allemaal wel goed komen.

 

Advertenties

4 gedachtes over “Er is aan mijn pootje gezaagd

  1. Nicole Orriëns zegt:

    Het klinkt ook wel alsof deze periode kansen biedt om eens te kijken wat je echt graag zou willen. Als het financieel haalbaar is zou ik mezelf de tijd gunnen om eens goed bij te komen, en te kijken welke wegen je wilt inslaan. En of dat misschien ook andere en nieuwe wegen zijn.

    Liked by 1 persoon

Je reactie wordt zeer op prijs gesteld!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.