Zo bijzonder als het ook was, het eindigde ook weer snel…

Ja lieve mensen, vorige keer was ik zo enthousiast over mijn nieuwe baan maar helaas is het uitgelopen op een deceptie. Ik dacht dat ik de klik had met de directrice/bestuurster maar ze bleek helaas in de praktijk toch heel anders in elkaar te zitten als ik had gedacht. Eigenlijk had ik al op mijn eerste werkdag het gevoel dat het allemaal een beetje bijzonder ging, dusdanig bijzonder dat ik al bij mezelf dacht niet de juiste persoon te zijn in deze functie.

Mevrouw ging alle kanten op, was voortdurend overal tot op het ziekelijke ¨in control¨, ze commandeerde en schoffeerde er lustig op los op gaf continue luid en duidelijk aan dat zij degene was die over iedereens (haar werknemers) tijd en agenda ging. Ik zag met stijgende verbazing in mijn eerste dagen al hoe iedereen zenuwachtig begon te worden als ze wisten dat zij in aantocht was. Ik als haar secretaresse wist nergens van, ze benaderde iedereen zelfstandig, achter mijn rug om, en ik moest van mijn collega´s horen dat ze onderweg was of dat ze zo een afspraak had. Of dat ze hun gevraagd had iets voor haar te doen. Een hele wonderlijke gang van zaken. In die bijna 20 jaar als directiesecretaresse heb ik wat daar allemaal gebeurde nooit eerder meegemaakt. Ik kwam er achter dat ik 2 voorgangsters had gehad en dat zette mij al wel aan het denken natuurlijk maar optimistisch als ik was besloot ik daar vooralsnog geen conclusies aan te verbinden…

Haar proberen te structuren ging ´m niet worden. Haar begrijpen evenmin. Zij en ik zaten helemaal niet op een lijn. Ik, de rustige stabiele factor en zij, de marionettenspeler met aan iedere hand veel poppen om te bespelen, een ziekelijk drang tot bemoeienis met werkelijk alles, álle kanten op vloog, álles adhoc wilde en deed, overal stress van maakte, alles tegelijkertijd deed.

Ik had leuke, lieve collega´s die voor haar knipten en bogen.  Dat vond ik al een heel tenenkrommende situatie. Maar dat ze alles buiten mij om deed terwijl ik daar haar secretaresse zat te zijn vond ik ronduit bizar. Als het haar uitkwam kon ik bij haar aan haar bureau komen opdraven maar als ik met haar iets wilde overleggen wat ik voor haar uitgezocht had dan had ze daar geen tijd voor.  Ze heeft overduidelijk geen tijd in me willen investeren om me beter te leren kennen, om me überhaupt ¨in te werken¨ en om me aan te geven wat ze nou eigenlijk van me wilde. Dat vervolgens jan en alleman bij haar aan haar bureau zat om wél van alles te bespreken en door te nemen stak mij ontzettend.

De eerste maand heb ik 2 dagen per week, ondanks dat het op mijn toenmalige werk lastig was, gewerkt, dus 8 dagen in totaal en per april zou ik fulltime gaan beginnen. Het was dus mijn 9e werkdag toen ik fulltime aan de slag ging. Toen bleek dat ze bijna 3 weken op vakantie zou gaan. Ik kreeg ineens het vage gevoel dat het haar daar allemaal om te doen was geweest, even snel een secretaresse aannemen zodat zij op vakantie kon. Dus op mijn 11e werkdag ging ze er 3 weken tussenuit.

Het waren 3 leuke weken, waarin ik mijn collega´s beter leerden kennen, stuk voor stuk hele leuke en aardige mensen, heb ik de puinbak van haar vorige secretaresse opgeruimd en weggewerkt en wat dingen opgepakt en uitgewerkt.

Toen ze na 3 weken terugkwam nam ze niet eens de moeite om te zien wat ik allemaal voor haar gedaan had en wat ik voor haar had liggen om te bespreken. Ze weigerde tijd voor mij in te plannen op die dag, na twee dagen zou ze tijd voor mij hebben. Vervolgens liet ze die dagen jan en alleman bij haar bureau opdraven en ik zat achter mijn bureau met stijgende verbazing de situatie te aanschouwen.

En zo zijn er zoveel situaties geweest die raar waren, dat ze me schoffeerde, me dingen verweet en dat ik dacht met welke gek heb ik in hemelsnaam te maken hier. Het was écht gekmakend. Ik heb heel veel dingen die gebeurd en gezegd zijn maar geslikt en gedacht dat het wennen was. Maar uiteindelijk had ik slapeloze nachten en at ik niet meer. De frustratie en het akelige gevoel dat ik bij haar had werd iedere dag erger. Ik geef niet heel snel op maar ik blijf ook zeker niet ergens te lang in hangen. Daardoor konden de slapeloze nachten en het niet-eten ontstaan maar binnen een week van dat had ik wel definitief de knoop doorgehakt dat dit zo snel mogelijk moest stoppen. In de zin van opzeggen en wegwezen. In totaal heb ik 16 volle dagen voor en met haar gewerkt, verdeeld over 2 maanden.

Toen ik tijd voor een gesprek met haar ¨eiste¨ had ze denk ik wel in de gaten dat ze me nu níet moest afpoeieren want ik stond op het punt om te ontploffen. Schijnheilig en super lief was ze ineens en natuurlijk maakte ze tijd voor me… Nou nou nou, wat een eer.

Warempel gaf ze me gelijk, ze stak de hand in eigen boezem, ze wist dat ze moeilijk was, bla bla bla. Ze vond het zó vervelend dat ik me zo rot voelde en dat was hélemaal niet haar bedoeling. Ze vond me een lief persoon (braaaaak) en heel gevoelig en aardig en oh en ah en ach en wee.

Ik zat haar bijna lief en aardig te vinden en ging alweer twijfelen aan mezelf. Maar het ding met dit soort vrouwen is dat ze je het gevoel kunnen geven dat het helemaal niet aan hun ligt en dat jij het gevoel hebt dat jij de gekkerd bent. Ik wist dus dat deze schijn zou bedriegen en ze binnen de kortste keren weer het bloed onder mijn nagels vandaan zou halen.  En inderdaad… de volgende dag begon het weer, maar toen kon het me geen reet meer schelen, ik ging dit schip toch verlaten… En ik dacht ook te bespeuren dat zij eigenlijk ook heel opgelucht was dat dit ging stoppen.

Ik heb daar nog een paar dagen volgemaakt en wat dingen afgehandeld, zo ben ik dan ook wel weer. Altijd met de juiste instelling, alles keurig netjes achter laten, niemand die mij op dat gebied ook maar iets kan verwijten.

De collega´s vonden het shocking om te horen dat ik weg ging, ze dachten dat ik gewipt werd maar hun verbazing (en ontzag) was groot toen ze hoorde dat het mijn eigen keus was. Ze vonden het jammer dat ik ging (heel lief) maar begrepen héél goed dat ik die beslissing had genomen, ze konden het zich allemaal namelijk heel goed voorstellen want zij kampten met dezelfde problematiek als ik maar zij konden het makkelijker van zich afzetten omdat ze niet zoveel met haar te maken hadden als ik. En niemand van hun zou ooit die functie willen vervullen.

Moedig noemden ze me zelfs, dat ik had besloten om weg te gaan. Heel lief van ze maar ik vind daar niets moedigs aan. Ik vind het niet normaal hoe mevrouw haar personeel behandelde en ik pas ervoor om zo te moeten werken.

Ik snap natuurlijk wel dat niet iedereen in de positie is zijn/haar baan (om die redenen) op te zeggen maar voor mij was er nog geen man over boord. Mijn baan komt wel weer. Zit nu even in between jobs én ik ben me aan het beraden op andere functies. Voorlopig nu even niet meer heel actief solliciteren, af en toe is het om moedeloos van te worden trouwens dat zoeken naar banen. We zijn thuis druk met van alles en de zomervakantie staat voor de deur dus daarna zien we weer verder.

Tot later weer!

Advertenties

3 gedachtes over “Zo bijzonder als het ook was, het eindigde ook weer snel…

  1. Ka zegt:

    Lekker ding, die chef van jou. Ik snap dat je als een speer weer weg bent gegaan. Goed dat je voor jezelf hebt gekozen.
    Wel jammer, ik gunde je het van harte, een leuke baan.
    Next!

    Liked by 1 persoon

Je reactie wordt zeer op prijs gesteld!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.