Het algehele malaise gevoel in de overgang

¨Mama is in de overgang lieverd.¨  en ¨ Ik zit niet zo lekker in mijn vel.¨  Iets van die strekking riep ik zoveel jaar geleden tegen mijn toen zesjarige zoontje als ik weer eens slecht in mijn vel zat en met een gierende hartklep een opvlieger probeerde weg te puffen.

Dit blog had net zo goed ¨Jojo in de overgang¨ kunnen heten trouwens maar ik ben voor ¨Mama in de overgang¨ gegaan omdat ik de nadruk wilde leggen op het feit dat ik als moeder van een jong kind te maken heb met overgangsklachten en dat dát soms wel eens een extra trigger kan zijn voor de klachten.

Onze zoon zat van groep 1 tot en met groep 3  wegens hooggevoeligheid en faalangst op school niet lekker in zijn vel en man, man, man wat heb ik me daar een partij rot onder gevoeld. Je kind zo zien worstelen met zichzelf doet echt wat met je. Het arme kind werd tot overmaat van ramp in groep 3 door zijn juf bestempeld als een soort probleemgeval en wij kwamen geheel tegen onze principes en gevoelens in, in een ¨traject¨ terecht.  Héél lang verhaal kort; het is uiteindelijk goed gekomen. Zoon is door een kinderpsychologe normaal verklaard en eervol ontslagen van zijn sessies. Hij is gewoon extreem gevoelig. Nou dat wisten wij zelf ook wel. Daar hadden we dat hele traject, dat ons door juf en de interne begeleidster van school door onze strot geduwd werd, helemaal niet voor nodig gehad.  Ik zat in die periode behoorlijk slecht in mijn vel, we hadden het jaar daarvoor een stressvolle thuissituatie gehad omdat mijn man´s dochters door omstandigheden een jaar bij ons kwamen wonen en ik had toen, realiseerde ik mij later, al fiks last van vage overgangsklachten. Die hele stresstoestand in dat schooljaar heeft er mede toe bijgedragen dat ik enorm aan mijn capaciteiten als moeder ging twijfelen en het heeft bij mij een klein trauma veroorzaakt waardoor ik al helemáál iedere conflictsituatie uit de weg ging.  Niet dat ik toen niet voor mij en mijn kind kon opkomen of dat ik me toen liet overlopen maar de combinatie van alles was gewoon niet echt gunstig. Hartkloppingen, opvliegers, zweten, onzekerheid, ieder moment wel willen gillen van onmacht of willen janken van ellende. Nou ga dan maar eens rustig een discussie aan met iemand…

Deze best heftige periode ligt gelukkig al weer bijna vijf jaar achter ons en inmiddels is het met zoon best in kannen en kruiken en ben ik ook wel  weer goed uit mijn as herrezen.

Toegegeven, het feit dat ik nu ouder (45 en wijzer?) ben vind ik heerlijk en geeft een zekere mate van rust. Ik maak me tegenwoordig om veel dingen waar ik me vroeger over kon opwinden totaal niet meer druk en andersom. Ik zie de meeste dingen heus wel in het juiste perspectief en ben redelijk goed in balans. Natuurlijk zwiep ik wel eens van links naar rechts maar ik kom altijd wel weer uit op het stabiele middelpunt.

Vóór mijn 30e ging ik geen confrontatie uit de weg, stapte overal op af en ging de discussie aan. De laatste vijftien jaar was ik al redelijk conflictmijdend maar de laatste jaren zeker. Ik ga geen discussie meer aan met iemand waar toch niet mee te discussiëren valt, ik spreek mensen niet meer aan op hun gedrag in het verkeer of in een winkel omdat ik weet dat je dat tegenwoordig meestal kan bekopen met een grote waffel of erger nog een slag in je gezicht. Ik laat het maar. En dat is soms ook best lekker eigenlijk. Laat het maar!

Maar ja, soms moet ik toch wel eens opkomen voor iets of iemand en dat moet ik dan maar bekopen met de fysieke en geestelijke disbalans in mijn lijf en kop.

stress triggert de overgangsklachten

Als moeder raakt alles wat je kind(eren) betreft je hard, heel hard. Als je dan door rond razende hormonen en allerlei vage overgangsklachten niet lekker in je vel zit dan wil er nog wel eens een extra opvlieger of serie hartkloppingen ontstaan als je in bepaalde stressvolle situaties terecht komt.

Aangezien ikzelf ook redelijk gevoelig ben kunnen ogenschijnlijk kleine kinderprobleempjes in combinatie met mijn wiebelige status en overgangsklachten mij soms best wel uit het lood slaan.

Als ik in een goede flow zit (wat ook heus wel voorkomt hoor lieve lezers, maakt u zich vooral geen grote zorgen) dan geeft die stress veel minder schade en kan ik het allemaal best wel prima aan.

Waar het op neer komt is dat het in de ¨slechte¨ periode eigenlijk een continue ¨gevecht¨ lijkt te zijn, dat gedonder met die hormonen, de veranderingen in het lijf, de kwaaltjes, de pijntjes, de depressieve gevoelens, het energieloze, de emoties, dat algehele-malaise-gevoel dus.

In de ¨goede¨ periode kan ik me dan bijna niet voorstellen dat het soms ook zó slecht kan voelen.

Daarom zie ik het als een golfbeweging waar ik op mee dobber. Er tegenin spartelen heeft geen zin. Ik dobber met de stroming mee.

Binnen niet al te lange tijd gaat onze zoon (inmiddels 10) ook met zijn hormoonverandering beginnen en ik hoop dat we elkaar in die barre tijden zullen begrijpen.

drijvendinzee

 

 

 

 

 

Advertenties

2 gedachtes over “Het algehele malaise gevoel in de overgang

  1. Meisje van 50 zegt:

    oooh ja. Klinkt bekend dit 😉 Mijn lontje is af en toe echt niet meer aanwezig en daar krijg ik ALTIJD spijt van. Omdat het alleen maar meer stress veroorzaakt. Maar echt mijn complimenten: overgangsklachten en kleine kinderen in huis! Wow… dat is een opgave. Knap hoor dat je jou en je gezin daar toch zo goed doorheen hebt geloodst!

    Liked by 1 persoon

Je reactie wordt zeer op prijs gesteld!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s