Woede, boosheid, frustratie

Een jaar of vijf-zes geleden zat ik bijzonder slecht in mijn vel. Ik had regelmatig last van woedeaanvallen, voelde me continue uitgeput en was vooral ineens héél kwetsbaar als het mijn zoon (toen 4) betrof. Onzeker ook. Loei-onzeker. We gingen in 2010 als gezin door een chaotische, rommelige fase doordat de twee dochters van mijn man een jaar lang door omstandigheden fulltime bij ons in huis woonden. Onze nogal gevoelige zoon ging (tegelijkertijd en misschien wel daardoor?) door moeilijke fases waarbij hij zichzelf heel ongelukkig maakte. In dat jaar daarna liep het op school uit de hand door een juffrouw die hem zodanig behandelde dat zijn onzekerheid, faalangst en boosheid alleen maar erger werden. Geen fijne tijd.

Voor mij waren het een paar jaren van van stress, zorgen, hartkloppingen, opvliegers, opgekropte boosheid, onzekerheid en frustraties. Al met al een slechte combi van van alles.

Inmiddels zijn we jaren verder, is onze zoon 9,5  en heeft hij zijn faalangst redelijk onder controle. Hij zit op de gebruikelijke dingetjes na goed in zijn vel. Hij is een laatbloeier maar hij komt er echt wel.

Ik heb geleerd van die jaren. Ik weet nu dat de dingen die ik toen zo heftig voelde en beleefde een combinatie waren van stress, hormonen en overgangsklachten. De puzzelstukjes vielen keurig op hun plaats toen ik me in mijn klachten ging verdiepen. Die paar jaar waren slopend voor mijn gevoelige ziel maar gelukkig hoefde ik niet hélemaal aan mezelf te twijfelen. Hormonen doen rare dingen met mensen.

Het valt niet mee om zelf al zó met de hormonen in gevecht te zijn in combinatie met een jong kind, is mijn ervaring. Regelmatig vielen er het afgelopen half jaar dingetjes voor.  Van aanvaringen met vriendjes op straat, vervelende moeders, uitvallende leerkrachten op school waardoor de klas achterstand opliep,  opdringerige vriendjes met bord voor hun kop tot strubbelingen met trainers van het voetbalteam.  Van die ¨alledaagse¨ probleempjes  die je nou eenmaal meemaakt als je kinderen hebt…

Mijn hartkloppingen en opvliegers varen daar niet wel bij. Mijn tolerantiegrens is zelfs op het gebied van ¨vervelend vriendje met bord voor zijn kop en zijn moeder, tevens met bord voor haar kop¨ en ¨gezeik op de voetbalclub¨ in de afgelopen twee maanden al een paar keer flink overschreden. Ik ben een type die best lang niets zegt en niets doet. Wel wat pruttelt hier en daar en er vooral met man veel over praat. Maar echt ergens korte metten mee maken duurt bij mij altijd wat lang op dat vlak.

boos

Gevolg: de frustraties, hartkloppingen en opvliegers gieren al weer weken achter elkaar door mijn lijf. Spanning bouwt zich op. Dingen waar ik me normaal gesproken niet druk om zou maken beginnen mij nu ook te irriteren en ik kan me meestal nog nét inhouden om niet heel hard om me heen te gaan trappen.

Iedereen die me niet zint (vervelend vriendje met zijn moeder,  onbehouwen voetbaltrainers die geen rekening houden met de gevoelens en belevingswereld van jonge kinderen, vrouw met blaffende teckel, kleppende kassajuf van de buurtsuper, ik noem maar wat) zou ik van me af willen gillen, krijsen, schreeuwen en trappen.

Maar ik doe dat allemaal niet. Uit zelfbescherming  omdat ik weet dat ik mezelf dan helemaal verlies. En… omdat het mij weer regelrecht terug in de tijd gooit, toen ik me zo slecht voelde.

En toch, helaas, gebeurde dat wel, twee weekenden geleden.

Bij een voetbalwedstrijd van onze zoon. Dat was blijkbaar de druppel die ik nodig had om helemaal uit mijn dak te gaan. Hij liep weliswaar tijdens de wedstrijd boos het veld af, iets wat natuurlijk not done is en wat ik ook zeker niet goedkeur maar godsamme zeg, hij is 9 jaar! Het is een kind! Hij kan soms nog best impulsief reageren in moeilijke situaties en blokkeert dan. Weet dan niet hoe hij het nog moet terugdraaien of op moet lossen.  Dat zijn trainers hem vervolgens negeerden en hem in de rust zonder op of om te kijken voorbij liepen en aan zijn lot overlieten maakte iets heel naars in mij los. Wekenlange opgekropte voetbalgerelateerde frustraties knalde ik er ongecensureerd uit. Woest was ik. Niet handig nee, dat weet ik maar ik had mezelf niet meer onder controle. Heb dingen gezegd die de trainers natuurlijk liever niet wilden horen maar waarvan ik eigenlijk toch wel blij ben dat ze het nu wel weten. Ik weet van de andere ouders dat ze er ook zo over denken maar die houden allemaal, schijnheilig of slim, het is maar hoe je het bekijkt, hun kop dicht.

Sinds die uitbarsting zit ik slecht in mijn vel. Het heeft in mijn lijf weer een beerput open gegooid. Drie dagen later had ik het weliswaar uitgesproken met de trainers en was alles oké maar toch is er iets veranderd in de manier waarop ze nu met mijn kind omgaan. Eén trainer geeft hem nu continue steken onder water. Zo kinderachtig en zo frustrerend. Het liefste zou ik hem en zijn makkers nog veel meer willen zeggen maar… gaan we niet doen. Ik stop ermee, met voetbalmoeder zijn, in ieder geval voor dit seizoen. Als mijn zoon volgend jaar in een ander team zit bemoei ik me nergens meer mee en hou me volledig op de vlakte. Ik ben er klaar mee.

Ik merk aan alles dat mijn hormonen helaas weer even de overhand hebben.  Ik neem mijn dagelijkse Reiki-rust-momentje en probeer mezelf weer in balans te krijgen.

Hoe gaat het met jullie hormonen?

 

 

 

 

 

 

Advertenties

11 gedachtes over “Woede, boosheid, frustratie

  1. kliefje zegt:

    STUKKEN beter sinds ik KHV eet. Ik ben er zelf van in shock. Ik zit nu op dag 25 van mijn cyclus, het “feest” zou los moeten barsten nu. Ik voel ook aan mijn lichaam dat er eea suddert. maar het is niets vergeleken met vroegah!

    Liked by 1 persoon

  2. Mammalien zegt:

    IK ben dat type dat meestal de mond houd, ook al kook ik van binnen. Ben wel eens jaloers op mensen die wel zeggen wat ze denken, en dan ook nog op een duidelijke en handige manier die precies goed aankomt bij de andere partij. Want dat is voor beide partijen uiteindelijk fijner.

    Sterkte met de hormonen. (Hier even oke, denk ik, druk maar die hormonen houden zich redelijk gedeisd)

    Liked by 1 persoon

  3. JoJo zegt:

    Ja van die mensen inderdaad, die vooral duidelijk zijn zonder zichzelf in eigen emoties te verliezen en dat is helaas iets wat ik de laatste jaren wel heb. Vroeger niet hoor, toen schuwde ik geen enkele discussie of moeilijke situatie. Nu ga ik het liever uit de weg… Ben een watje geworden 😉

    Like

  4. AppelFien zegt:

    Oké, hormonen mag geen excuus zijn om te ‘expoderen’, maar het is nu wel eenmaal een reden. Ik vraag me af welke reden die trainer heeft voor zijn kinderachtig gedrag. Steken onder water bij een 9-jarig kind, tsss… >:-(

    Liked by 1 persoon

  5. Meisje van 50 zegt:

    Voetbal moeder zijn haalde bij mij ook het slechtste boven! En ik zat toen niet in de overgang. Ik ben er ook van overtuigd dat het kinderachtige gedrag van trainers/begeleiders de negatieve houding van kinderen beinvloedt en het plezier uit het spel haalt. Ik ben dolblij dat ik nu geen voetbalmoeder meer hoef te zijn ik betwijfel of ik dat had aangekund met mijn korte lontje van nu! Als er al momenten waren waar ik me nu nog over schaam, dan zijn dat langs’de’lijn’momenten. Momenten dat ik wilde dat ik iets meer zelfbeheersing had getoond. Echt…..voetbal en ik, dat gaat niet samen!

    Liked by 1 persoon

Je reactie wordt zeer op prijs gesteld!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s