Mijn lijf en ik…

Op mijn andere blog doe ik mee met de #boostyourpositivity challenge van Danone. Dat is een leuke manier om wat inspiratie te krijgen en om andere blogs te ontdekken. Dit is de derde themaperiode en die staat in het teken van #body. Daar kan je natuurlijk heel veel onderwerpen omheen bedenken. Zeker als je body worstelt met overgangsklachten.

Mijn body, hierna te noemen ¨lijf¨, draag ik al 44 jaar met mij mee. Het heeft het al die jaren best goed gedaan. Er waren zeker wel wat mindere tijden, zoals de whiplash waar ik jaren  lichamelijk en geestelijk behoorlijk van in de kreukels heb gelegen. En het feit dat ik al vanaf mijn begin twintiger jaren last heb van bekkenproblemen en rammelende gewrichten doet mij lichamelijk ook niet altijd top voelen maar toch… ik mag over het algemeen niet klagen. Het kan altijd erger denk ik dan maar.

Tot een jaar of 35 heeft mijn lichaam eigenlijk altijd wel naar behoren aangevoeld. En daarmee bedoel ik dan wat ik van binnen voel. Een pijnscheutje hier, een prikkeltje daar, een steekje. Hebben we daar niet allemaal wel eens last van. De dag dat je geen pijntjes meer voelt is de dag dat je dood bent, zegt mijn schoonmoeder altijd.

Maar toch, sinds ik bevallen ben, moeder ben, met overgangsverschijnselen te maken heb, leer ik mijn lijf weer op een hele andere manier kennen. Een bevalling is een behoorlijk fysiek klusje (een zwangerschap ook trouwens…) en geestelijk doet dat ook van alles met je. Been there, done that.

Op mijn 35e na een loodzware bevalling kon ik een week lang alleen maar mijn hoofd en mijn armen bewegen. Na die week moest ik mezelf met een looprek verplaatsen en op de tiende dag werden mijn vers afgebakken zoontje en ik ontslagen uit het ziekenhuis. Ik kon inmiddels weer redelijk lopen zonder looprek, ik had nog wel ondersteuning nodig van man, stiefdochters, relingen, tafels en stoelen maar toch… ik liep… Mijn schaambeen was dusdanig gekneusd en verruïneerd dat ik elf weken niet normaal heb kunnen lopen. Ik waggelde als een eend. Het deed pijn. Toch kwam er een dag dat mijn lijf zich ook daarvan hersteld had. Hoe flexibel kan een lijf zijn. Ik vind het knap. Soms voel ik het nog wel eens, het blijft altijd een zwakke plek. Net als de nek, van die whiplash. Maar het feit dat mijn lijf zich van beide best heftige gebeurtenissen hersteld heeft is goed!

Dat ik niet kan hardlopen vind ik bijvoorbeeld wel jammer. Ik heb dat een paar keer geprobeerd in de afgelopen jaren maar dan gaat mijn lijf toch echt protesteren. Dan doet alles pijn, zak ik door mijn heupen en knieën, kantelt mijn bekken, schieten corresponderende gewrichten scheef, trekken spieren aan en loop ik er weer bij als een honderdjarige. Alleen yoga kan ik probleemloos doen. Er zijn genoeg oefeningen die voor mij geschikt en goed zijn. Het is niet altijd kommer en kwel. Soms ga ik naar een manueel therapeut, soms gaat het uiteindelijk steeds weer beter.

Dingen die mij geestelijk bezig houden hebben ook altijd direct effect op mijn lijf. In mijn jeugd kreeg ik altijd al last van mijn buik, tegenwoordig doen de hormonen ook gezellig mee. Vooral een jaar of vijf geleden kwam alles in alle hevigheid op mij af. Door toestanden op school met mijn zoon, door een stressvolle thuissituatie wat voor nogal wat turbulentie zorgde omdat de dochters van mijn man fulltime een jaar bij ons kwamen wonen. Gedoe met andere kinderen op straat en moeders die ruzie kwamen zoeken. Het was een heftige tijd. We zijn inmiddels jaren verder, de rust is sinds een paar jaartjes ook weer terug maar die hele periode heeft mij nogal getraumatiseerd.

Opvliegers en hartkloppingen komen bij mij tegenwoordig in stressvolle tijden dubbel en dwars. Onzekerheid en depressieve gevoelens. Kom maar door hoor. Extreme boosheid over iets, zomaar uit het niets, bijna een beetje maniakaal… kuch… yep. Ook tijdens de PMS periode zijn deze verschijnselen veelvuldig aanwezig.

Ooo ik lijk wel een horrormens met klaagzucht als ik dit zo terug lees. Wat moeten mensen niet van me denken? 😉 Ik ben best leuk hoor… 🙂 Wacht… ik neem er even wat lekkers bij (ja die tijd van de maand zit er weer aan te komen…)

20151029_111049

En ik klaag nog even lekker door over mijn lijf:

Als een oud wijf opstaan van de bank, eettafel of van mijn bureau? Als een oud wijf uit mijn bed? De trap op en af met zere knieën? Koude verstijfde vingers van, denk ik, niet goede doorbloeding?  Er niet met het hoofd bij zijn, tegen dingen aanlopen of uit balans raken?  Struikelen over de belijning op een voetpad? Schimmelinfecties?  Dunner wordend grijzend haar? Droge gebieden? Nerveuze gevoelens? Onrustig? Ouderdomsvlekjes? Slappe huid? Slappe lippen? Beurse borsten? Vermoeidheid? Het libido van een lantaarnpaal? Spierkrampen? …

You name it, I got it…

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

6 gedachtes over “Mijn lijf en ik…

  1. Korreltje zegt:

    Oei…

    Ik herken het wel, voel mezelf ook afzakken. Het is niet wat het tien jaar terug was, zeg maar. Aan de andere kant, één van die klachten (stijfheid bij opstaan) bleek niet zomaar ‘ouderdom’ te zijn maar gewoon een heuse hielspoor en m’n fysio vertelde me dat ik wel wat eerder aan de bel moet trekken volgende keer omdat dat dus goed te behandelen is als je vroeg komt…

    Liked by 1 persoon

    • JoJo zegt:

      Ai hielspoor is niet fijn geloof ik. Zodra klachten erg raar worden moet je inderdaad wel even actie ondernemen, dat zou ik ook doen, laat dingen liever niet op z´n beloop. Een jaar of tien geleden kreeg ik ineens zo´n pijn in mijn voeten, ik kon op een gegeven moment bijna niet meer op blote voeten lopen. Ik had zelf geen flauw idee waar dat van kon komen. Vertelde ik het aan mijn vader en die zei ¨goh heb je geen likdoorn(s)?¨. Bleek ik er onder iedere voet een aantal te hebben. Worden nu eens in de zoveel tijd weggehaald bij de pedicure…

      Like

  2. witteharen zegt:

    Je neemt me de woorden uit de mond! 😉 Mijn gyn zei 2 maanden geleden dat mijn eierstokken nog zeer actief zijn (zag hij op de echo), maar volgens mij is hij dik verkeerd, de dwiep! Ik zag ook je post over die test… inspirerend! Meten is weten, ga ik ook doen, bedankt voor de info!

    Liked by 1 persoon

  3. Anita Willems zegt:

    oooo die fudges….een tijdlang was dat hier in huis ook favoriet. Voor alle gezinsleden :-). Op een gegeven moment werd het te gek en toen hebben de man en ik besloten dat we het niet meer gingen kopen.
    En ik had ook een tijdlang een manie voor oreo met chocola er omheen. Dat was in de tijd dat ik geopereerd was aan mijn been. Voelde me zo ellendig. Wist dat het niet goed was voor mijn herstel, maar kon het gewoon niet laten.

    Liked by 1 persoon

Je reactie wordt zeer op prijs gesteld!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s