Mijn eerste verschijnselen van de overgang

De eerste verschijnselen van de overgang dienden zich bij mij waarschijnlijk al een jaar of vier geleden aan. Als ik even in mijn geheugen ga graven dan kom ik daar zo ongeveer wel op uit. Zo rond 2010. Indertijd herkende ik het nog niet als overgangsklachten. Dat is pas sinds een jaar of anderhalf.


Zo’n vier jaar geleden dus begon ik mij wat serieuzer af te vragen waarom ik in hemelsnaam toch zo licht ontvlambaar was. Van het ene op het andere moment kon ik vooral tegen mijn zoon zo enorm uitvallen, geïrriteerd raken en ongeduldig zijn. Met direct daarna een alles verterend schuldgevoel, dat dan weer wel. Hij hoefde maar even te treuzelen met aankleden, tandenpoetsen of aan tafel komen en ik ontplofte bijna. Héél onredelijk van mijn kant, hij was toen 4 en kinderen van die leeftijd treuzelen en doen nou eenmaal.

Gelukkig heb ik de boze buien nu onder controle. Sterker nog, ik heb ze al heel, heel lang niet meer zo heftig gehad. Tuurlijk ben ik nog wel eens lichtelijk geprikkeld of wat dan ook maar ik heb “geleerd” mijn boosheid niet meer op mijn kind af te reageren. Ik heb mezelf eens goed geanalyseerd en kwam al snel tot de conclusie dat ik zo heftig reageerde omdat ik zo slecht in mijn vel zat.

Ik had (we hadden, man had er ook last van) in die tijd veel stress van het feit dat mijn man’s tienerdochters door omstandigheden een heel jaar (2010) fulltime bij ons in huis woonden. Dat was een enorm hectisch jaar. Voor die twee meiden een hele omschakeling, voor ons als volwassenen ook, maar zeer zeker ook voor onze zoon die toen net in de overgang van peuterspeelzaal naar kleuterschool zat. Er waren spanningen, tienerprobleempjes, de onzekerheid hoe lang de situatie zo zou blijven, noem het maar op. Het ging wel goed  tussen ons allemaal maar toch, chaos en onrust. Dat vonden man en ik dan weer erg voor onze zoon die nog 4 moest worden. Ik heb me daar vreselijk rot over gevoeld naar hem toe en ik heb me er heel druk om gemaakt.

We hebben het jaar 2010 overleefd en alles ging weer terug naar het normale. Bij mij was de nasleep behoorlijk. Ik was volledig op. Zelf denk ik dat de stress en mijn toen toch al veranderende hormoonhuishouding niet echt de perfecte combi zijn geweest.

Zoals ik al eerder schreef ging ik anderhalf jaar geleden op internet op zoek en kwam ik op een site terecht met veel goede info over de overgang en alles er omheen. Onder het tabblad Handige links vind je er een paar. Een aanrader om even te bekijken. En een steun ook! Immers, daar lees je dat wat je voelt en ervaart “heel normaal” is. Zo’n beetje alle klachten die je kan hebben in de (beginnende) overgang staan daar vermeld en worden omschreven.

Toen vielen er bij mij dus wel wat puzzelstukjes op z’n plaats. Zeer zeker niet alle (gelukkig maar) maar wel heel veel klachten kwamen mij maar al te bekend voor.
Advertenties

Je reactie wordt zeer op prijs gesteld!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s