Zelfacceptatie

Ik doe net als vorig jaar mee met de Moon Challenge.  Tijdens de challenge leef je een periode bewust(er) met de maan. Nou deed ik dat altijd al maar het leuke van de challenge is dat je beseft dat er ontzettend veel mensen zijn die leven met de maan en dat je van elkaars ervaringen kunt leren of er in ieder geval weer meer inzichten van krijgt.

Eén onderdeel van deze challenge is om je levensthema te vinden.

Yvonne Vrijhof (de initiatiefneemster ) zegt hierover:

Het is vaak de onderliggende prikkel wat in je leven bij situaties net even dat donkere tintje geeft waardoor je weet dat je er iets mee moet doen maar waarvan je stiekem hoopt dat het zichzelf oplost… Helaas, dat zal niet gebeuren, je moet er iets mee doen en het ruimte en licht gaan geven.

Nadenken over een levensthema vond ik moeilijk. Over het algemeen heb ik een redelijk zorgeloos leven, er zijn wel zorgen maar voor mijn gevoel kan het altijd nog erger dus ben ik snel geneigd te denken dat het bij mij allemaal wel meevalt. Ik cijfer mezelf meestal weg (hoor ik al mijn hele leven) en toch voelt dat voor mij niet zo, alhoewel ik weet dat er een kern van waarheid in zit. Ik vind het niet héél erg om mezelf een beetje weg te cijferen, als het me echt te ver gaat dan grijp ik wel in.

Maar moet een levensthema dan te maken hebben met iets problematisch of zorgelijks. Nee natuurlijk niet, sommige mensen hebben als levensthema het helpen van andere mensen of het uitdragen van een bepaalde boodschap. Ik had eerlijk gezegd geen flauw benul wat mijn levensthema zou kunnen zijn.

Ik zit de laatste anderhalve week weer niet zo lekker in mijn vel. Ik ben moe en heb heel weinig energie. Waar dat door komt is niet heel duidelijk aanwijsbaar. Ik ga op tijd naar bed, ik eet normaal, ik drink niet, ben niet ziek, doe leuke dingen en haal voldoening uit veel dingen (en worstel met de overgang).

Gisteren, al wandelend met de hond babbelde en analyseerde ik er lustig met mezelf op los . Net toen ik me er bij neer had gelegd dat ik deze challenge niet echt iets voel met het thema, net als mijn energie level dus wéér helemaal beneden peil is en ik nergens meer zin in heb kom ik tot het inzicht wat mijn thema is.

Ik zal moeten accepteren dat ik in een levensfase terecht ben gekomen waar iedere vrouw doorheen moet; de menopauze. Die zich vaak al jaren van te voren (in mijn geval al een jaar of 7) door middel van vage klachten aandient en waarvan je je op enig moment realiseert, verrek…zou het… is het… ja hoor…Ik vind het niet erg om ouder te worden (ouder en wijzer worden geeft zoveel voordelen en rust), ik vind mijn rimpeltjes niet vervelend, ik vind het niet erg dat mijn ooit zo volle bos kastanjebruine haren inmiddels bijna blond is van grijsheid (dat het springt vanwege het gebrek aan pigment vind ik dan weer wel vervelend), ik vind het niet zo heel erg dat ik voor mijn gevoel een kilootje of vier te zwaar ben, ik vind het helemaal niet vervelend dat er niet meer naar mij omgekeken wordt op straat en ik vind het zelfs niet heel erg vervelend om af en toe wat minder goed in mijn vel te zitten. Omdat ik weet dat het een fase is, dat het straks of morgen ineens weer allemaal anders kan voelen en er weer licht is in de duisternis . Maar tóch zetten al deze veranderingen wel degelijk iets bij mij in werking waardoor ik mijzelf maar moeilijk kan accepteren. Ik weet dat het tegenstrijdig is wat ik zeg maar zo voelt het ook echt. Deze fase zit vol emotionele tegenstrijdigheden. Daarbij komen nog álle andere verschijnselen behorend bij de (pré)menopauze die ik echt rete-irritant vind maar die ik hoe dan ook zal moeten accepteren!  En dat doe ik dus ook grotendeels wel maar soms is dat gewoon verdomd moeilijk!

Nou bam, daar had ik dus mijn levensthema te pakken; acceptatie. Het accepteren van het proces waar ik in zit. En daarmee dus vooral het accepteren van mezelf, zoals ik nu ben en zoals ik zal gaan worden. Zelfacceptatie dus!

Daarmee kan ik gelijk nog een stukje verder de diepte in want ineens kwam er nog een besef boven borrelen wat blijkbaar weer wat naar de achtergrond geraakt was. Het is een terugkerend thema besef ik nu.

Ik heb al van kinds af aan moeite om mezelf te accepteren. Daar is geen aanwijsbare reden voor. Dat komt niet door mijn jeugd of door mijn ouders of door wat dan ook. Dat zit in mijn ziel en in mijn karakter. Dat uitte zich op jonge leeftijd al vooral in enorm kritisch zijn op mezelf, een gevoel te hebben iets niet waard te zijn, verwondering te voelen dat mensen moeite voor me deden, onzeker te zijn en me erg in mijn eigen wereld terug te trekken. In mijn tienertijd is dat een aardige worsteling geweest maar het is me uiteindelijk gelukt die gevoelens onder controle te krijgen en milder voor mezelf te zijn.

Bij deze zelfacceptatie zal ik ook moeten accepteren dat ik niet kan en niet wil voldoen aan de maatschappelijke druk die ons als mens opgelegd wordt, de druk van de media en de sociale media en de druk van het alles-uit-het-leven-moeten-halen¨-principe dat je vaak door de strot geduwd wordt. Alles wat tegenwoordig in de bladen of op televisie voorgeschoteld wordt als ¨normaal¨ maar waarvan je eigenlijk denkt waar zijn we in hemelsnaam met z´n allen mee bezig. Er is altijd een keuze dat weet ik. Er in mee gaan of er niet in mee gaan. Ook daar worstel ik nog mee.

Ik geef mijn proces van zelfacceptatie door het schrijven van dit blog ruimte en licht.

 

 

 

 

 

Advertenties

Ik ben er nog hoor…

Er zijn al bijna twee maanden voorbij sinds mijn laatste bericht. Dit blog leent zich uitstekend voor een berichtje eens per maand en dat geeft mij de rust om niet heel zenuwachtig te worden en het gevoel te hebben dat ik hier iets moet presteren maar nu is het dus wel hoog tijd weer even wat van me te laten horen.  Leuk dat er in de afgelopen periode weer nieuwe lezeressen bij zijn gekomen trouwens!

Lees verder

Innerlijk thermostaat, krampen en geen wijn meer

Het gebeurt me de laatste maanden steeds vaker dat ik ´s nachts wakker word en het gevoel heb dat mijn bed in brand staat of dat ik minstens knetterend hoge koorts moet hebben. Een paar keer per nacht moet er één been en één arm tijdelijk even onder het dekbed vandaan. Om die na een paar minuten weer heel snel binnenboord te halen omdat het anders voelt alsof ik in een vrieskist lig.

Lees verder

Dingen vallen op hun plaats in de overgang

Wonderlijk hoe ik tot inzichten kom die ik al jaren latent mee draag maar die pas nu tot me doordringen en landen.

Dat ik nu boeken vind en lees waarvan ik al jaren het bestaan weet, sommigen zelfs in huis en gelezen heb, maar dat het kwartje nu pas bij me valt. Alsof dingen pas komen op de tijd dat je er open voor staat of klaar voor bent.

Dat is wat er de laatste tijd bij mij steeds vaker gebeurd. Dingen vallen op hun plaats.  Dat is ook het proces dat de overgang is. Inzichten veranderen met de loop der jaren. Je ondergaat een transformatie op alle gebied. Lees verder